Od czasu gdy król Jan Kazimierz poprzez Tatry powrócił do Polski ze swoim niewielkim oddziałem z wygnania i wybuchu ogólnonarodowego powstania przeciw szwedom,
nasze Tatry uważane są za kolebkę niepodleglości.
Legenda o śpiącym rycerzu, który czuwa nad naszym narodem, dzielnym Giewoncie, od wieków dodaje ludziom otuchy i wiary.
To on właśnie ma obudzić się i stanąć w obronie naszego kraju, gdy będzie nam się działa krzywda.
Historyczne początki osady sięgają wieku XVIII. W tym czasie, w dzisiejszych Kużnicach pracowały kużnie, w których przetapiano żelazo.
W końcu XIX wieku, dzięki doktorowi Tytusowi Chałubińskiemu zwrócono uwagę na lecznicze właściwości zakopiańskiego klimatu.
Wielu znanych artystów i lekarzy zaczęło odwiedzać tę wioskę w górach. W oparciu o lokalną tradycję został stworzony styl zakopiańskiej architektury. W okresie I Wojny Światowej Zakopane było już znanym kurortem, zimową stolicą Polski i jednym z najmodniejszych miejsc w Europie. Artystów przyciągał nie tylko zdrowy mikroklimat , ale i górskie szczyty stanowiły wyzwanie dla ich wyobraźni.
Nazwa Zakopane wywodzi sią od legendy ludowej. Okolice Zakopanego pokryte były kiedyś gęstymi borami i nie było łatwo znaleźć wśród tatrzańskich polan miejsca na osadę.
Udało się to jednak jednemu z osadników, ze względu na swoje ubranie zwanego Gąsienicą. Ziarna, które zasiał zakiełkowały tak pięknie, że pozostał tu na stałe.
W rzeczywistości jednak, nazwa pochodzi od używanej do dziś na Podhalu nazwy "kopane" dla miejsca wykarczowanego w lesie.
O mieszkającym na polanie za takim karczowiskiem mówiło się, że "siedzi" na polanie "za kopanem" lub krótko "zakopanem"
